kręc± się niem±drze zawsze tam, gdzie nie trzeba.

Przy przystanku, bo może manna z nieba kapnie

przy dworcu, bo może jednak całe ciepło nie uciekło drzwiami

przy parapetach, bo może pozwol± odsapn±ć

Głupiutkie! 

Kiedy niebo błękitno-lilaróż-czerwone,

kiedy z brzegów chmur wylewa się ¶wiatło!

Nie ważne to dla nich. Głupitkie.

W końcu uleciały w gruu,  gruu, grórę - z nie-wygody

uciekaj±c przed zdeptaniem.

443

może przyszłym nowotworem, nie wiem.

Jeste¶ tym, czym być już nie możesz.

Przybierasz kształty umarłe,

twarze odbierasz przechodniom, twarze odbierasz stokrotkom.

Och, biedne stokrotki...

Jestem bardziej pewna tego, że istniejesz pod moj± czaszk±,

niż za drzwiami obok.

Snujesz się gdzie¶ w moich my¶lach, przychodzisz kiedy chcesz

i odchodzisz gdy się tego nie spodziewam.

Tak jak dawno, dawno temu.

Dawno, dawno temu.

442

Połykam niebo, ¶wiat cały

Gwiezdne raje moje-twoje-nasze

Jabłka złociste, czerwone i złote i zimno-niebieskie kule

i słońce gorzkawe

mleczny ¶lad ustami m±cę, popijaj±c srebrny rogalik

Bo odk±d cię mam, ci±gle mi mało

441

miliony stokrotek

Woń ich rajska piekielnie owija moje wnętrze

Ududsić się można, ale czemu nie?

Płatki tych istot samo-my¶l±cych smagaj± mnie

codzień, codzień

a trawy i zboża i niebo i góry

wtóroj± im chętnie

440

Głowa zanużona w nieistnienieu

kr±ży po wszech¶wiecie bez gwiazd,

bez czasu, bez ¶wiatów i ludzi.

Niemożliw± jest ciepła dłoń.

Wspieraj±c się na krawędzi rzeczywisto¶ci

pod powieki zagl±dam, w ciemno¶ci,

gdzie nie ma nic - a wszystko jest.

439

¶wiszcze mi w uszach milionem gwiazd,

czas, bezczas, nie-czas.

Ludzie płon± jak pochodnie, iskrz± wspaniale,

a potem czarnym dymem ulatuj± w nic.

Znikaj±.

Poznać już się nie mog± wypalonymi oczami.

Ja jako¶ trwam, w¶ród domków z kart.

438

zadrutowanym sercem

niezabliĽnion± ran±

Ja, słup soli, ja, nieżywy ogród.

Ohydny chwast ze mnie wyrasta,

p±czki ma różane i szkarłatne, stalowo-niebieskie łodygi i korzenie czarne

Takie dziwy żyć nie mog±, takie dziwy nie istniej±.

Łaknę i pragnę.

437

chcę, chcę, chcę

ułożona w łuk triumfalny.

436

¦wiatło spłynęło z twoich ust,

jednymsłowem

blask rozsadził czaszkę,

aż przechodnie uciekli speszeni.

Jak to tak? Publicznie? O miło¶ci?

A ja patrzyłam na tę eksplozję ¶więto¶ci.

Oczy moje wyschły, język skołaciał, włosy jak nie moje ułożyły się gładko.

Tylko te zdradliwe policzki płonęły najciemniejszym burgundem i

odwracały uwagę od wdzięczno¶ci, która przeżarła mi serce.

435

zgarbionego pod ciężarem lat

Szorstka skóra martwych dni skrzypi pod naciskiem palców

Okucia stawów liznęła rdza,

szkrzyp, szkrzyp, szkrzyp...

Czarna i gęsta jak atrament krew powoli wykapuje tre¶ć

Słychać westchnięcie stronic, po otwarciu oczu

A więc jeste¶, czytelniku moich u¶miechów

A więc b±dĽ, tak jak cię nie było.

Nie pamiętać będę, tak jak ty pamiętałe¶.

434

Upleciony z wiruj±cych włosów,

Natchniony oddechem po¶piesznym, po-¶miesznym

Złotem spływało niebo aż do stóp, 

Gdzie srebrne kłosy głowami swymi frunęły w górę.

¦lady naszych cieni pozostały w mej pamięci,

Leż±ce nad skłaniaj±c± się biedronk±,

Jak do pocałunku.

433

Oknem na ¶wiat, ¶wiatem całym.

Każdy blask bez ciebie był gorszy od ciemno¶ci z tob±,

mikrokosmos ciebie dla mnie.

Dzi¶ lekki twój kontur na niebie widzę,

rozsypanych tysi±c szkieł,

niewidzialno¶ć cię pożarła.

A ja?

Już nie szukam zjaw.

432